Recumbent & velomobile FAQ

Door mux op donderdag 18 september 2014 09:51 - Reacties (21)
Categorie: Fietstechniek, Views: 7.695

I have recently gotten quite some questions - both from people on the streets and on the internet - about my bicycles. I've gotten a surprising amount of questions from foreign readers - that's why this blog is in English. I mostly use recumbent bicycles and my daily driver is an Alleweder velomobile. Here's all you need to know about (my) recumbent bikes

Q: Why recumbent?
A: A better question would be: why do people ride upright bicycles? What is the advantage of having more wind resistance, poorer vision and lower speed for the same effort? It just seems daft.

Of course, there are important reasons why only few people ride recumbents:
  • The first, and most widely publicized one, is because the UCI (international cycling union) at the start of the 20th century banned recumbent bicycles from all major sporting events. This meant recumbents got a bad rap (they 'cheated' by being better and/or they were 'dangerous' because they went so fast) and anyone aspiring to ever take part in a competition wouldn't be able to enter on a recumbent.
  • The second big reason is because most recumbents after the '70s haven't been built for practical use, but more for either long-distance traveling or sport. Like many upright sports bicycles, it's rare to find popular recumbents with practical, upright-bike-like cargo capabilities or even something as simple as a bike stand.
  • The last reason, which is simply a consequence of the niche-ness of recumbents, is that it's a foreign, weird looking device. People often feel embarrassed in their first hours or days on a recumbent. It's different, you have to get used to that and many people (think they) can't.
As for positive reasons why recumbents are a good idea:
  • They are much more comfortable to the butt, back and neck. Like, 100x better. I am not exaggerating. It's a positive delight to ride recumbents for hundreds of kilometers on end. The only thing holding you back is your legs and possibly your bladder.
  • Vision is much, much better. (see question about vision)
  • You go faster and/or require less effort to move and/or can lug along more stuff
Q: Why do you ride a velomobile?
A: For me, a combination of cost and environment. Most people of my age and beyond tend to have at least one car in their household. This is both expensive and, more importantly, I am pretty critical about the environmental and societal impact of cars. This is not the place to rant, but:
  • Cars sit around doing nothing >95% of the time. Not just that, they require prime real estate to do that. It's one of the most wasteful purchases in terms of utilization factor.
  • Cars have the lowest transportation mass efficiency of any vehicle; a car routinely weighs an order of magnitude more than its payload. Compare this to aircraft (about 0.7-2 times as much payload as vehicle weight) or bikes (5-10 times as much payload as vehicle weight) and it's clear how wasteful this kind of design is.
  • Cars have relatively poor energy efficiency. Internal combustion engine powered cars use about 300-700Wh/km to move around at an average speed of about 60km/h. Even the best electric cars around use much more than 100Wh/km. Bikes, even when powered with the grossly inefficient motor that is human muscles, weigh in at - at most - a couple Wh/km. Orders of magnitude better.
  • Cars require incredible amounts of infrastructure to work: hundreds of square kilometers of roads, buffer zones, sound walls, associated infrastructure. Bikes require much less infrastructure per traveller.
TL;DR: I really don't like how inefficient cars are, especially when compared to bikes. There are some nuances to this issue that I might go into in a later blog though (people make cars out to be evil environmental cataclysm-engines that ruin everything, but it's not that bad). Anyway, I looked around to see how I can delay having to buy a car as much as possible. I have my own business in-house which means I don't have to commute, and when I do need to move significant distances I figured a velomobile would be the obvious choice that is not a car.

Other reasons to own a velomobile are:
  • Because they are even more streamlined than recumbent bikes, wind doesn't influence you at all anymore. Your speed (and thus commute time) is extremely consistent throughout the year and wind conditions.
  • It's warm and dry inside. Can be a disadvantage in hot climates, but in the Netherlands it's usually appreciated
  • More place to store stuff.
  • You are better protected, which is a definite advantage considering the statistical dangers of riding a bike a lot at high speeds

Very useful as a trolley as well!
Q: Did you build it yourself?
A: The Alleweder was originally a kit velomobile, and as such it does look like something that is very amateur-built. It's got a lot of little dents, imperfections, crooked rivet placement etc. etc. It's not nearly as nice-looking as modern fiber reinforced plastic monocoque designs.

That being said: no, I didn't build it myself. I bought it from - as far as I can tell - the third owner, making me the fourth owner. The bike is probably either from 1996 or 1999, so at least a decade and a half old. For such an old bike with such a heavy usage pattern, I'd say it has held up very well.
Q: Is it hard to ride a recumbent bike?
A: Of course, riding a velomobile isn't hard at all. Getting in and out is a bit harder than other bikes (you do have to be able to lift yourself out with your arms, so this is not suitable for the elderly), but other than that there is no balancing. It's a three-wheeler. Easy as can be.

Two-wheeled recumbent bikes are a different story. Short wheel-base bikes like my M5 Blue Glide are the easiest to ride: they respond very much like any other bike. Most people can instantly ride on this bike without falling. Because of the smaller front wheel and heavier front steering assembly it does feel different ('twitchier'), but it doesn't take long to get used to that.

My M5 Blue Glide, a short wheelbase recumbent bicycle

Low-riders and long wheel base bikes are a bit different. These respond really differently and it usually takes about a day of exercise before people feel confident enough to go on the road with these bikes.

Then there is my favourite recumbent; the Flevobike. This is a totally different beast. You don't steer with a traditional steering wheel, but with your legs. The frame bends in the middle. This leaves your hands free to... well, relax. Maybe brake once in a while (the steering wheel on a Flevobike is just there to hold the brakes and shifters). This bike takes ages to learn to ride on, and longer to master. It took me about 2 weeks to get even remotely comfortable riding it on public roads. The frame can be detached in the middle, making it a foldable bike that you can take with you in most public transport. It's maximum awesomeness, but so hard to ride.

Me on my Flevobike when I just got it

Recumbents exist in so many shapes and sizes that it's hard to be exhaustive here, but these are the major types.
Q: Is the neck position comfortable?
A: Most people see people on recumbents and think the neck position is uncomfortable. Quite on the contrary; two things are at play here: 1) your neck muscles are made to keep your head upright no matter what the orientation of your torso is and 2) it's actually more relaxed to bend your head forwards a little (i.e., looking at the ground when you're on an upright bike) than to keep it in a straight line with your torso. So yes, it is comfortable.

This doesn't mean everybody is magically comfortable when they first try out recumbents. Some recumbents have very extreme positions that are just inherently uncomfortable of course, but this is usually only the case for track racing recumbents. More commonly, people that first try out recumbents try 'too hard' to keep their head in a certain position and their neck muscles getting tired as a result. If you just relax, it should be fine.
Q: Does it go fast?
A: Depends. Like upright bikes, there are fast and slow recumbents. For instance, the small-wheeled Flevobikes aren't really made for speed. The double suspension sucks a bit of power and I've purposefully outfitted my Flevobike with slow-but-indestructible tires and an internally geared hub to make it a very dependable backup bike.

All recumbents have a speed advantage over upright bikes, especially with headwind. This is just physics at work: less frontal surface area means less air drag. But none of my bikes easily break 35km/h, including my velomobile. I like the comfort more than the speed.

Some people do have the really fast bikes. A friend of mine cruises at about 45km/h in his Quest velomobile. Recently, a Milan velomobile was spotted in the Dutch province of Zeeland breaking 80km/h on a regional road - and maintaining that speed for quite a while.
Q: Why don't you have a little flag thingy on the back?
A: Because it's useless. Like helmets ;)

No, but really: the hypothetical idea behind a flag on a bike is to improve visibility of the bike. This fails because of two very important reasons:
  1. The flag has a vanishingly small visible surface area as compared to the rest of the bike, improving the visibility by almost nothing
  2. The flag has absolutely no surface area in the most important direction: as viewed from the front of the bike.

Human vision is sensitive to a combination of contrast, surface area and movement. In order to make yourself seen, you must try your hardest to have contrasting colors to your surroundings, have the maximum amount of surface area and move with respect to the background. A flag doesn't help. And let's be honest, being a recumbent bike doesn't particularly help with frontal surface area. That's the whole idea behind the bike.

Add to that the fact that these flags are all but invisible in poor vision conditions and that I had a fucking accident just last friday in perfect vision conditions because some poor old lady just didn't look at all... And there are much more important things to do when it comes to traffic safety:
  • Get properly bright battery-powered (or capacitor-supported) bike lights. Always have them on in everything but the best of viewing conditions. Lights work MUCH better to stimulate our contrast-sensitive brain parts than reflectors or clothing.
  • Ride defensively. Give way to other traffic, don't run red lights.
  • Know your surroundings. Get some mirrors, they add SO much road awareness. Look ahead as far as possible and plan your actions in advance.
Of course, all the carefulness in the world won't save frequent cyclists from getting in accidents and I've had a few (most of them one-sided, e.g. slipping off my pedals and flying off my Flevobike head-first). Be aware that cycling is one of the most dangerous methods of transportation and that you have a responsibility to yourself and other traffic to be at the top of your game when you step into or onto a bike.
SWOV, 2011. Risk of death (left) or major injury (right) per passenger kilometer. From left to right: pedestrian, bike, moped, motorbike and car. For people that ride their bike a lot, bicycles are fairly unsafe as compared to cars
Q: How well can you see from so low down?
A: Better than on my upright bikes. As I mentioned before, your head has a tendency to tip down on an upright bike, making you very aware of the ground beneath you, but not necessarily of the road ahead. This is not a problem on a recumbent; you're just always looking ahead. The comfortable position also makes for better sideways vision, I find. But most importantly: because it's harder to turn your torso around to look behind you, almost all recumbents are fitted with bike mirrors.

Get bike mirrors now. They are awesome.

Once you get accustomed to using bicycle mirrors you can really appreciate what makes them great, and how handicapped your fellow upright cyclists are without them. You have so much more vision. You can see people about to overtake you from hundreds of meters away, avoiding dangerous situations. You will never be startled by anything again (well, except for cars hitting you in the side).

Besides the mirror and head position thing, vision is usually good. On the higher recumbents (like my M5) you tend to be exactly on the same level as car drivers, looking them in the eye. I find this to be a better position than on an upright bike, because human vision is constantly looking for things that look like faces, and my face is easy to find when it's right in the center of a car's vision.

Lower recumbents do suffer from reduced vision, especially in places where there are obstacles between you and other traffic that are just a bit too high to look over. In these cases you really do need to ride defensively and slowly.

In general though, infrastructure in the Netherlands is pretty good and this is a rare occurrence. Municipalities are required by law to cut bushes and other road separations to less than 45cm exactly to avoid this problem, and most roads are in compliance.
Q: Is it expensive?
A: Like any other bike, you can make it as expensive as you'd like. Or as cheap as you like. I mostly have really cheap bikes. My M5 was about 250 euros when I bought it second-hand, my Flevobike was €45 but needed about €60 in repairs and my Alleweder velomobile was roughly 1000 euros including repairs - again, all second hand.

But there are plenty of recumbents that cost more than a car. One of the most technologically impressive two-wheelers is the Flevobike Greenmachine, which costs about €5000 new. Some velomobiles can set you back close to €10000 if you buy all the options.

That being said, especially the more expensive bikes tend to depreciate very little, if at all. For a while, second hand Quest velomobiles sold for 20-50% MORE than their list price, due to high demand and low supply. Even now that this has been fixed, the difference between new and second hand is less than taxes. Only the really old ones can be considered 'cheap'. A recumbent bike is a good investment and much cheaper than a car, even when the initial outlay is higher.

As for maintenance and parts: this depends. Original parts are, because of the small market, expensive. I just paid 40 euros for a single idling chainwheel. It's a really good one, I'm happy with it, but if this were the normal bike market this would have cost me less than €10. And be prepared to do your own maintenance, because most bike shops won't touch recumbents.

ASN Live: the missing bits

Door mux op dinsdag 16 september 2014 16:38 - Reacties (15)
Categorie: -, Views: 4.910

Vorige week was ik te gast bij ASN Live, een talkshow-achtig evenement georganiseerd door de ASN Bank. Ik had hier eerder al over geblogd en getwitterd, en ik heb van veel van mijn lezers begrepen dat ze ook hebben gekeken naar de livestream van dit evenement. Maarja - met effectief maar een paar minuten on-camera spreektijd heb ik niet echt alles kunnen vertellen wat ik wilde vertellen. En een hoop van jullie hebben het ook gemist. Hierbij dus een recap en aanvulling op een enerverende avond.

De ASN Bank is uiteraard een bank waar ik groot fan van ben; ik heb er immers de Wereldprijs gewonnen. Maar het winnen van een geldprijs is niet echt een goede reden om een bank aardig te vinden. ASN doet een hoop meer - excuse the pun - voor de wereld van morgen. ASN Live is één van die dingen. Als piepkleine bank met een vrij klein, weinig imposant kantoortje in Den Haag is het lastig om als klant of investeerder feeling te krijgen met de bank. Er zijn uiteraard bijeenkomsten waar je als belegger of investeerder kunt zijn en ieder jaar wordt een groot evenement georganiseerd - Morgen Vandaag - maar dat is het wel zo'n beetje. Met ASN Live gaat de bank verder het land in om wat PR te doen en een idee te geven van waar ze zich mee bezig houden.

ASN Live in Zwolle was hun tweede evenement van dit soort en was opgehakt in drie gesprekken: ééntje over een aantal duurzame bedrijven (o.a. Nederlandse Spoorwegen, Peeze Koffie), ééntje met buitenlandcorrespondent Olaf Koens over mensenrechten in Rusland e.o., en als laatste een gesprek met een ASN Battle- en Wereldprijswinnaar. Ik was uitgenodigd om te kletsen over de wereldprijs en mezelf.

Dus, wat had ik allemaal te zeggen?

Allereerst; de rest van de gesprekken waren best interessant. Om het maar heel cru te zeggen: voor een hippie-bijeenkomst doet ASN altijd goed hun best om redelijk concreet te blijven en interessante dingen te zeggen. Maar ik neem aan dat jullie dit blog lezen om te weten wat ik te zeggen had dus ik ga nu maar even over mezelf praten :P

Het gesprek begon met de vraag wat ik nou eigenlijk doe. Tja... da's niet echt een vraag die geschikt is voor een sub-5 minuten format :P Ik begon carrièretechnisch als techblogger, kreeg wat bekendheid, won wat prijzen en heb nu een bedrijf waarmee ik MADPSU aan de man probeer te krijgen in veel verschillende vormen.

Tussendoor wordt ook e.e.a. gevraagd aan de dame naast mij, iemand van een organisatie genaamd 'Iemand Thuis', die mensen werft om bij ouderen thuis te komen voor gezelligheid en kleine klusjes. Nogal een contrast met mijn onderwerp, en dit was op zich best een leuke opzet.

Er werd gevraagd wat ik concreet nu doe. Ik trek één van mijn chineesbakjes uit de kast en laat mijn USB-sensor zien: een printplaatje dat heel nauwkeurig energie van USB-apparaten en/of mobiele telefoons meet. Dit om het verbruik van USB-apparaten en mobiele apps te kunnen optimaliseren. Ik probeer het verder uit te leggen maarja, dat past niet echt in de tijd ;)

Als laatste wordt er nog gevraagd over wat ik aan de Wereldprijs heb gehad, en zoals jullie waarschijnlijk wel weten is dat een hoop. Ik kom om in het werk, vooral na de publiciteit die de Wereldprijs heeft gegeven. 10/10 would win again.

Tot slot wordt er ook nog gevraagd over mijn ligfiets - een velomobiel waarin ik mij pleeg te verplaatsen. Ik vertel dat dit te maken heeft met mijn doel om zo lang mogelijk autoloos te blijven, en dat dit goed werkt. De velomobiel is een geschikt alternatief voor de auto.

Wat had ik allemaal te vertellen, maar kon ik niet vertellen?

Deze blogpost kost nu al 30 minuten om te schrijven, en ik ben nog niet eens in de buurt van de helft van wat ik wilde vertellen. Eigenlijk is televisie/video een heel slecht medium voor het overbrengen van écht gedetailleerde informatie zoals ik eigenlijk wil. Maargoed, laten we eens beginnen bij de meest gestelde vraag ooit:
Hoe zit het nou met MADPSU? Wanneer kan ik er één kopen?
Goed, stapje terug. Wat is MADPSU? Wat wil ik hiermee bereiken? MADPSU is een apparaat dat je in je computer stopt en dat:
- De voeding vervangt
- Je verbruik (heel gedetailleerd) meet
- Aanpassingen kan maken aan de stroomvoorziening om verbruik te optimaliseren
- Data aggregeert en mij of een sysadmin in staat stelt om vergelijkingen te maken tussen heeeeel veel verschillende computer-onderdelen, en op basis daarvan advies kan doen welke onderdelen je moet kopen

Dit is een heel erg complex probleem en er zitten vooral aan de laatste twee punten aardig wat haken en ogen voordat dit werkt en ook echt nuttig is. Niet in het minst privacy-problemen en potentiële risico's bij het bouwen van een non-compliant computervoeding. Kort antwoord op de vraag waar MADPSU is, is dus: voorlopig nog nergens.

In plaats daarvan heb ik mij de afgelopen maanden tot jaar gericht op het oplossen van het probleem: hoe meet je nauwkeurig, snel en gedetailleerd data zodat je er iets nuttigs uit kunt halen? Resultaat daarvan zijn twee producten: de USB-sensor en PC-sensor. We zijn nog op zoek naar pakkendere namen ;)

Even tussendoor: meetgereedschap is best zeldzaam
Voordat ik het daadwerkelijk over m'n nieuwe speeltjes ga hebben wil ik kort wat vertellen over hoe weinig meetgereedschap er eigenlijk is. MADPSU is geboren uit de observatie dat meetgegevens onmisbaar zijn voor energie-optimalisatie, en dat eigenlijk geen enkele computer zijn eigen verbruik fatsoenlijk kan meten. Een aantal laptops kunnen de coulomb counter in hun batterij meten, en het verbruik van CPUs kan doormiddel van RAPL of de Intel Energy Checker SDK worden uitgelezen, maar dit gaat op zijn best een paar keer per seconde en de fout in deze metingen is significant - iets waar ik het later dit jaar zeker nog eens over ga hebben (één van de studenten die ik zijdelings begeleid op de HvA is bezig met een rapport hierover).

Mijn nieuwe bedrijf, GreenInvents B.V., is dus ook opgezet rondom dit 'gat in de markt'. Wij maken apparatuur die betrouwbare, nauwkeurige en breed inzetbare meetapparatuur (en de software om dit effectief uit te lezen) maakt. En we willen deze apparatuur zodanig breed neerzetten dat op een gegeven moment reviewsites en bloggers onze USB-sensor en dergelijke apparaten allemaal hebben liggen en gebruiken om het verbruik van... van alles te kunnen meten! Nieuwe tablet op de markt? Goh, eens kijken wat het rustverbruik van dat ding is. Custom ROM erop: hey, het stroomverbruik is lager, hoe komt dat? Nieuwe draadloze muis van Logitech ter review aangeboden, eens kijken wat de ontvanger verbruikt om te schatten wat de impact hiervan is op de batterijtijd van je laptop. En zo verder.

Dit is informatie die momenteel gewoon weinig beschikbaar is. Als je enigszins serieus het verbruik van elektronica wil meten moet je al gauw aan de slag met multimeters en andere zaken die zelfs high-profile websites zoals Anandtech pas sinds heel erg kort beschikbaar hebben - en op zijn best gebruiken voor hele grove 'gemiddelde' metingen. Anyway:

Laten we het eens hebben over de USB-sensor - gezien deze op korte termijn al een pilot gaat draaien bij de HvA: Dit is een apparaat dat het verbruik van USB-apparaten kan meten. Wat is daar zo speciaal aan?

Nou, het is nog best moeilijk om écht netjes te meten, zeker in het geval van USB-apparatuur. Sommige USB-apparaten - bijvoorbeelde de Logitech Unifying-ontvanger - trekken maar enkele tientallen µA, terwijl andere apparaten op een charging-poort bijna 2A kunnen trekken. Om een goede resolutie te behouden over een breed meetbereik zitten er twee daadwerkelijke 'sensoren' (shuntweerstand+meetversterker) op de printplaat: één voor grote stromen en één voor lage stroomsterktes.

Dat niet alleen; ik heb ook mijn best gedaan om het ontwerp en de firmware zo in elkaar te zetten dat onnauwkeurigheden in de meting zo goed mogelijk weggekalibreerd kunnen worden, zodat de sensor sub-0.1% absolute nauwkeurigheid heeft na kalibratie.

De belangrijkste feature, en hetgene dat veruit het moeilijkste te implementeren was, is de hoge meetfrequentie. De sensor meet met 125kS/s, met minder dan 1/10e van een sample jitter. Dit samen met de frontend zorgt voor een meetbandbreedte van ca. 20kHz analoog. En dit is op zijn beurt weer snel genoeg om de karakteristieke stroomverbruik-pulsen bij USB-interrupts (ca. 1kHz) te zien, alsmede grappige dingen zoals de backlight PWM-frequentie van mobiele telefoons (doorgaans ca. 2kHz). Om dit soort dingen te bekijken zit in de bijgeleverde software ook bijvoorbeeld een FFT-functie.

En wat doe je hier dan mee? Er zijn twee belangrijke redenen waarom ik zoveel moeite heb gestoken in supernauwkeurig, stabiel en snel meten:
  1. Dit is een moeilijk probleem dat ik zo snel mogelijk voor elkaar moet krijgen, want deze firmware en hardware gaat nog in vele toekomstige producten gebruikt worden. Een slechte start betekent dat ik in de toekomst een hoop dubbel werk moet doen.
  2. De eerste paar batches zijn bedoeld voor de educatieve markt, waarbij de beoogde markt alles van middelbare scholen tot universiteiten is. Met name HBO's en universiteiten willen gegarandeerde performance.
Het belangrijkste doel van de USB-sensor is het meten van het verbruik van apps en mobiele apparaten in het algemeen. Gezien het laadcircuit soms enigszins in de weg zit om echt nauwkeurig te meten kan hiervoor ook een batterij in de witte connector worden gestoken en het verbruik door de batterijpolen worden gemeten. Anders meet je vooral hoe hard de telefoon de batterij probeert op te laden.

Daarnaast kan het door ontwikkelaars van usb-apparatuur worden gebruikt voor de analyse van verbruik van hun product.
De PC-sensor

Dit is in feite MADPSU zonder dc/dc converters - je hebt hier dus nog een gewone voeding bij nodig. Ik zie de PC-sensor als opstapje naar een echte MADPSU, mede omdat MADPSU zelf nog op het moment té hoge test- en certificatiekosten heeft. Voorlopig dus alleen een sensor - ergens in 2015 volgt de volledige voeding.

De PC-sensor meet evenals de USB-sensor op hoge snelheid (iets lager dit keer - 20kS/s) het verbruik van alle stroomlijnen op het moederbord, de SATA-poort en de CPU. Hier kun je vervolgens mooie grafiekjes, FFTs, heat maps en andere karakteristieken uit halen om het verbruik van je computer zowel op korte als lange termijn te analyseren.

Het belangrijkste wat me is opgevallen tijdens de ontwikkeling van de PC-sensor is hoe ontzettend groot de impact van software op het verbruik is. De kleinste veranderingen in settings of simpelweg het gebruiken van een computer (zonder nieuwe dingen te installeren) kan tientallen procenten verbruik schelen. Om ontelbaar verschillende redenen. Dat is iets wat simpelweg onzichtbaar is voor de meeste gebruikers en ontwikkelaars, maar met behulp van een sensor die continu data verzamelt is het opeens zichtbaar en kan er wat aan gedaan worden.

Naast computers kan de PC-sensor - die bestaat uit een interfacebord en het daadwerkelijke sensorbord - ook worden uitgebreid met dingen als een PCIe-sensor (waarmee ik in de afgelopen maanden data heb verzameld over mijn nVidia Geforce GTX 750Ti) en andere toepassingen. Dit is allemaal op het moment nog in prototype-fase, dus ik zal hier niet teveel over vertellen voor het geval ik me bedenk in de komende maanden :P
Andere onderwerpen: waterstofauto's
Iets anders wat tijdens de vragenronde ná het evenement ter sprake kwam was waterstofauto's. Ik heb dit al eens laten vallen, maar ik heb tussen 2007 en 2009 elektronica ontwikkeld voor (en algemeen meegeholpen met) Formula Zero Team Delft, een studententeam dat een waterstof-aangedreven elektrische racekart maakte voor de fictieve 'Formula Zero'-competitie. Deze raceklasse is er nooit echt helemaal gekomen, maar dit project gaat wel nog steeds door onder Formula Student met ook dit jaar weer een afgevaardigd team van de TU Delft*.

Tijdens ASN Live vroeg iemand waarom ASN Bank niet meer investeert in de waterstofeconomie. Gezien ik vanuit FZ wel het e.e.a. weet van dit onderwerp en elektrische auto's een grote interesse van mij zijn had ik daar wel wat over te zeggen. Kort antwoord: waterstofauto's gaan nooit werken, the math just doesn't add up. Lang antwoord: ik heb een gigantisch blog liggen waar ik in detail uitleg waaróm waterstof een slecht idee is voor mobiliteit. Ik zal m'n best doen om die binnenkort eens op te poetsen en een eerste deel van te posten.

*zodra iedereen, waarmee ik vooral mezelf bedoel, tijd heeft ga ik samen met Infant en DaWan, twee andere ex-Forze Delft-leden, nog eens een blog bouwen over alle coole dingen die we in die tijd hebben gedaan

Zo, da's wel weer genoeg voor deze post

ASN Live was erg leuk en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het erg naar mijn zin had. Leuke avond, leuke onderwerpen en een goede reactie van publiek IRL en op de stream. Bedankt aan iedereen die heeft gekeken!

De komende maanden worden ook erg spannend voor mij; de USB- en PC-sensor gaan 'in het echt' gebruikt worden in in ieder geval twee pilotprojecten aan de HvA, en hopelijk kan ik ook nog meer mensen, bedrijven of instellingen vinden die willen meehelpen met het helemaal productieklaar krijgen van zowel hard- als software. Als de hard/software voor de USB-sensor in de loop van oktober het goed lijkt te doen ben ik ook van plan om een dozijntje rond te sturen naar... nouja, iedereen die denkt er iets aan te hebben en bereid is om feedback te geven. Met de PC-sensor en de volledige MADPSU moeten we nog wachten tot 2015 voordat hij de wijde wereld in mag.

mux is morgen te gast bij ASN Live!

Door mux op maandag 8 september 2014 20:25 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 6.337

Ooit in een duister verleden heb ik eens de ASN Wereldprijs gewonnen met MADPSU. Dit was, zoals jullie wellicht hebben gemerkt aan het opvallende gebrek aan blogs, een moment waarop ik veel bekendheid en vooral heel veel werk kreeg. Benieuwd naar hoe het nu met me gaat?

Morgenavond vanaf 19:00 organiseert de ASN Bank een talkshow over duurzame ontwikkeling genaamd 'ASN Live'. Hiervoor zijn verschillende mensen uitgenodigd die zich in de afgelopen tijd bezig hebben gehouden met duurzame ontwikkeling in de breedste zin - van sociaal-ethische kwesties tot duurzame energie. Ik ben hier ook uitgenodigd om te spreken over mijn ervaringen met de Wereldprijs - een prijs die in het leven is geroepen om kleinschalige duurzame ontwikkeling te bevorderen - en over alles wat hieruit is voortgekomen.

Ik zal hier ook e.e.a. vertellen over mijn nieuwe bedrijf GreenInvents B.V. en de eerste producten die wij gaan uitbrengen op het gebied van energiemeting en -besparing in computers. Als alle techniek dit toelaat wil ik hier ook een kleine demonstratie van geven. Het gesprek waar ik in deelneem is van 21:00-21:15.

Het evenement wordt gelivestreamd op Ik zou zeggen: komt allen!