We moeten beter nadenken over de toekomst.

Door mux op dinsdag 10 mei 2016 12:30 - Reacties (15)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 3.452

Dit is een onderwerp waar ik al jaren over wil bloggen, maar wat nu in het bijzonder relevant aan het worden is: futurisme, toekomstdenken. In het Engels: Futurology. Afgelopen weekend heb ik een klein vignet gemaakt over het onderwerp, en in deze blogpost wil ik er wat meer over vertellen.



In zekere zin is het succes van de mens als diersoort zowat volledig toe te schrijven aan ons grote brein, die ons in staat stelt om - in zekere zin - de toekomst te voorspellen. We zijn één van de weinige diersoorten die niet alleen met ons instinct, maar met gestructureerde denkpatronen en taal in staat is een goede voorspelling te maken van wat er zou gebeuren als we actie X ondernemen.

Als ik een grote stok naar links van dat dier gooi, zal het dier naar rechts vluchten, dus als daar iemand staat om hem te vangen hebben we eten.

Dit is een extreem simpel voorbeeld van de effectiviteit van voorspellend vermogen. Doordat we kunnen voorspellen, zijn we in staat om een hoop energie te sparen. Voorspellend vermogen, taal, overlevering en andere aspecten van ons intellect stellen ons in staat om voedsel te domesticeren, taken te specialiseren enzovoorts. Voorspellend vermogen is de motor achter de vooruitgang.

Reactieve politiek

De reden dat ik deze blogpost schrijf is omdat ik redelijk actief de voorverkiezingen in de Verenigde Staten aan het volgen ben, en het valt me op hoe - zeker vergeleken met Nederland - ontzettend reactief de spreekpunten zijn. Hiermee bedoel ik reactief in de zin van: terugkijkend op het verleden. Er wordt voor inspiratie puur gekeken naar het korte verleden;



Obamacare is een vreselijk idee, dus we gaan het afschaffen en 'vervangen door iets beters'.
- Donald Trump


OK. Het enige wat je hier hebt gezegd is dat je een policy in de afgelopen paar jaar niet aanstaat, en dat het weg moet. Waardoor het vervangen wordt? Dat weet ik niet, dat is niet belangrijk. Deze reactieve manier van naar politiek kijken doordrenkt het voorverkiezingsproces.

In zekere zin heb ik dezelfde klachten over de Nederlandse politiek, met name rondom verkiezingen, hoewel het hier een stuk minder erg is dan in de VS. We weten bijvoorbeeld al letterlijk 50 jaar dat de babyboom ging zorgen voor flink hogere zorgkosten en een scherp verlies aan belastinginkomsten tussen 2010-2030 (wanneer de mensen geboren tijdens de babyboom 65-85 zijn en dus niet meer verdienen én hogere zorgkosten krijgen). We zouden ons hier al decennialang op voorbereid moeten hebben. Maar nu we er zijn, wordt er steen en been geklaagd over hoe de pensioenen al jaren op de nullijn staan en de ouderenzorg aan alle kanten ingeperkt moet worden om de kosten te beheersen. No shit!

Overigens, snelle side-note: Nederland heeft de zorgkosten opvallend goed binnen de perken weten te houden en de kwaliteit van zorg hoog kunnen houden. Ondanks dat we IMO politiek gefaald hebben om ons voldoende in te dekken (en de kosten alsnog hoger aan het worden zijn waar ze in andere landen stabiel zijn gebleven), heeft ons zorgsysteem het relatief goed opgevangen

De problemen in de nabije toekomst

Ik ben iemand die tot op zekere hoogte gelooft in wat algemeen bekend staat als 'de singulariteit', een hypothese dat kunstmatige intelligentie op den duur de capaciteiten van mensen ver overstijgt, waardoor ieder aspect van de samenleving totaal over de kop moet. Wanneer robots alle denkbare taken beter kunnen doen dan mensen, is er 1) geen schaarste-economie meer mogelijk en 2) geen werk meer voor mensen.

Dit is totaal géén nieuw idee. In feite is hier tijdens de industriële revolutie al veel over gedacht en geschreven. De belangrijkste reden voor het bestaan van socialisme en communisme is het volledig overbodig worden van alle fysieke taken die mensen deden. Want dat is in feite wat de industriële revolutie ons bracht: het overbodig worden van spierkracht van iedere soort.

Robots en kunstmatige intelligentie zullen op extreem korte termijn - nu al, eigenlijk - grote hoeveelheden denkwerk van mensen overbodig gaan maken. Dit is geen science fiction. We hebben nu al volautomatisch rijdende auto's die je kunt kopen en die je overal naartoe kunnen brengen, ze heten Tesla Model S en kosten ¤79000. Ja, je moet het stuur nog vasthouden en sommige acties doet hij niet automatisch, maar de techniek is klaar, veiliger dan mensen en in productie. En iedereen die het gebruikt is het erover eens dat het beter is dan zelf rijden. Het is overduidelijk de toekomst. Nee, het nu.

Er is ook al een computer die een betere dokter is dan alle andere doktoren in de wereld: IBM Watson. Niet zomaar een dokter, maar letterlijk iedere dokter. Geen dermatoloog, geen internist, geen specifieke specialisatie. Watson kan betere histories afnemen, betere diagnoses maken en betere behandelingen ontwerpen dan iedere andere arts. Dit bestaat nu al en is in gebruik. Iedere maand ofzo komt er een nieuw whitepaper uit over wat er nu weer is gedaan door Watson.

Zowel laag- als hoogbetaald, zowel complex als simpel, zowel hoogverantwoordelijk als low-stakes, alle soorten werk kunnen nu al overgenomen worden door kunstmatige intelligentie. Het is op het moment nog niet economisch haalbaar om dat te doen voor de meeste zaken (behalve autorijden), maar er is geen ondergrens aan de kosten voor deze machines. Je moet niet persé een groot blok platina verwerken in een robot. Ze kosten niet veel energie. Met massaproductie van robots en kunstmatige intelligentie kan het zo goedkoop worden als je wilt. Goedkoper dan iedere mens.

De toekomst is er binnen één presidentstermijn

Alles wat ik in het vorige hoofdstukje heb geschreven is nu nog niet beschikbaar voor het algemene publiek. Zowel de Tesla als alle andere zelfrijdende auto's zijn op dit moment nog zo duur en hebben zo'n kleine oplage dat het geen effect heeft op de economie als geheel. Maar Tesla heeft al aangegeven een half miljoen Model 3's (hun 100% zelfrijdend-capable consumentenauto) te willen leveren in 2018. Da's over 2 jaar. En Tesla is lang niet de enige; meerdere concurrenten willen een vergelijkbare productiecapaciteit op orde hebben in 2020. Zowel in de consumenten- als vrachtwagenbusiness.

De volgende president van de VS zal nog geen jaar na zijn of haar inhuldiging potentiëel kijken naar miljoenen vrachtwagenchauffeurs die geen baan meer hebben. En taxichauffeurs. En benzinepomphouders. En oliemaatschappijen. En motels, en restauranteigenaren, en... De economie rondom transport en logistiek is voor veel landen de pluraliteit van de volledige omvang van de economie, en dit staat op het punt om te imploderen. Niet over 50 jaar, niet over 20, maar over 5 jaar. Niet Trump of Hillary, maar Obama had hier al openbaar over moeten spreken en bezig moeten zijn met vooruitstrevende regelgeving uit te rollen om deze klap op termijn op te vangen.

En afgezien van Bernie Sanders is er niemand die hier een punt van maakt in de race voor presidentschap. En Bernie wordt voorlopig geen president.

Futurisme dient serieus genomen te worden

Al heel lang is futurisme - het proberen te voorspellen van de toekomst - op zijn best een hobby voor dromers geweest. Niet heel veel mensen nemen het serieus of proberen hier echt een serieuze discussie over te voeren. En ik schaar mijzelf duidelijk onder de dromercategorie; ik heb niet echt behoefte om al te serieus na te denken over de toekomst. Ik vind het persoonlijk vooral leuk om na te denken over science fiction-ideeën, zelfs als ze wat onrealistisch zijn.

Maar het is nu echt wel tijd aan het worden om een nieuwe tak op te zetten van futurisme, een serieuze denktank die zich buigt over het vraagstuk: hoe leiden we landen en de mensheid als geheel van een schaarste-economie naar een toekomst waarin de rol van de mens als economische factor niet meer belangrijk is?

De video die ik hierboven heb gemaakt is niet helemaal serieus; ik ben niet iemand die à la Nerdwriter in staat is om pretentieuze video-essays te maken over dit soort onderwerpen. En ja, ik liet me qua stijl door de Nerdwriter inspireren - net als dat ik eens een video in de trant van You Suck At Cooking heb gemaakt. Maar aan de andere kant is de video toch weer wel serieus, want we moeten toch echt een keer wakker worden en nadenken over potentieel samenleving-ontwrichtende problemen in de zeer nabije toekomst. Zelfs als het allemaal niet zo erg is als ik het doe voorkomen.

... en nu is Twitter ook alweer nutteloos?

Door mux op dinsdag 28 oktober 2014 10:27 - Reacties (41)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 7.485

Ik gebruik diensten op het internet min of meer om lijstjes bij te houden van dingen die ik wil zien, doen of maken. Moderne sociale media begon min of meer ook met die insteek: Hyves en Myspace was een chronologische lijst van bullshit die andere mensen vertelden. Nu zijn Facebook en Twitter vergelijkbare lijsten. Af en toe kijk je ernaar en ga je de lijst door. Maar er is van alles aan het veranderen wat het nut van deze lijsten sterk reduceert

Ik ben een ontzettende controlfreak op mijn digitale goederen. En niet zonder reden: keer op keer merk ik dat wanneer iemand anders voor mij probeert te besluiten 'wat goed voor mij is', dat hij het helemaal fout doet. Uitstekend voorbeeld is Tweakers.net zelf. Na de laatste redesign heb ik het opgegeven om te klagen bij de devvers zelf en heb ik het heft in eigen hand genomen. Dit is hoe Tweakers er voor mij uitziet:

http://tweakers.net/ext/f/r8flzmxbN2yo81uYYgg3ZhiP/full.png

Niks anders dan een lijst van nieuwsberichten in het midden, de tracker (zonder onnodige extra whitespace bovenaan) links met alle rubrieken die ik wil en niks meer. Geen afleidende rommel aan de rechterkant, geen dramatisch slecht gekozen slogan of logo bovenaan, niks wat ik niet wil. En ik weet exact wat ik wil, want ik kom hier al 7 jaar en heb letterlijk nog nooit op Jobs geklikt, noch op ieder ander stuk afleiding op de pagina. Vergelijk dit met wat de devs willen dat je ziet, en je begrijpt meteen waarom ik maar zelf aan de slag ben geweest:

http://tweakers.net/ext/f/6EpuSqYsGnp7FeZBxLGTDsLW/full.png

Dit is een HD-scherm, ongeveer de standaard op het moment. Op mijn HD-scherm krijg ik maar liefst 6 nieuwsbericht-headlines te zien. Niet hele nieuwsberichten, alleen 6 regeltjes tekst. De rest van het scherm wordt opgenomen door >90% whitespace, een advertentie waar ik gegarandeerd nooit op zou klikken, hoopjes plaatjes die niks anders doen dan afleiding veroorzaken en hoopjes andere onnodige, ongebruikte beeldelementen.

Hetzelfde heb ik gedaan met Youtube. Met behulp van de nodige browser plug-ins - Stylebot, Subscription Grid, Youtube Ratings Preview, Ghostery, Noscript, Adblock Plus - zie en laad ik alleen wat ik wil zien en niks meer. Geweldig voor een site waar ik toch best een aardig deel van m'n kostbare vrije tijd doorbreng.

En dan is er Twitter. Twitter is een hele lange tijd min of meer het ideale lijstjesplatform geweest. Je kunt er als consument van informatie jezelf abonneren op een chronologische lijst van korte berichten van mensen die je interessant vindt. Chronologisch en jezelf abonneren zijn hier de sleutelwoorden. Volledige controle over wat je ziet, logische volgorde, niks meer en niks minder.

De layout is ook superclean. Een plek om nieuwe berichten te typen, je tijdlijn en een paar knoppen bovenaan die weinig ruimte innemen en allemaal een nuttige functie hebben.

Maar dit is blijkbaar veranderd. Ik maak weinig gebruik van Twitter en sociale media in het algemeen, maar de laatste paar keer dat ik in de afgelopen maand op Twitter was gekomen - omdat ik wilde weten wat iemand te zeggen had of wat er aan de hand was met een bepaalde hashtag - kreeg ik niet te zien wat ik verwachtte. En dit gebeurde ook in mijn eigen tijdlijn. Dingen worden uit chronologische volgorde gepresenteerd. Er zijn tweets in mijn tijdlijn die zomaar tussendoor, in een andere lettergrootte, worden gepresenteerd. En wat zie ik nu? Ik ben geabonneerd op 1Louder apps? Dat heb ik nooit gedaan? Kan Tweetcaster mij nu automatisch abonneren op random mensen puur omdat ik de app heb geïnstalleerd?

Nope. Da's het einde van Twitter voor mij. Als ik de berichten niet in een logische volgorde meer binnenkrijg en niet kan vertrouwen op het 'lijstje', dan heb ik er niks aan. Het maakt me niet uit als dit maar ééns in de honderd of van mijn part ééns in de miljoen tweets voorkomt. Als het vertrouwen is gebroken kan ik er niet meer mee werken. En het is al helemaal onacceptabel dat ik zomaar zonder toestemming word geabonneerd op iemand waar ik geen interesse in heb.

Ik gebruik deze lijstjes zodat ik ze zelf niet meer hoef bij te houden. Ik heb Youtube subscriptions zodat ik zelf niet naar de 50+ kanalen hoef te surfen om te kijken of er nieuwe content is. Ik gebruik Tweakers graag om te converseren met andere mensen en technieuws te lezen en maak blij gebruik van de MyReact-feature om bij te houden in welk van de 1666 topics waar ik in heb gereageerd activiteit is. Als hier buiten mijn controle om in wordt gefilterd en herordend moet ik alsnog handmatig alles elke keer langsgaan om te kijken of het mijn aandacht vereist. Dat is geen doen.

Audio en verlichting in m'n ligfiets, deel 1

Door mux op dinsdag 23 oktober 2012 21:57 - Reacties (20)
Categorie: Kunst en cultuur, Views: 6.295

Ik vond het wel weer eens tijd voor wat afwisseling, dus in plaats van een computerblog krijgen jullie dit. Zoals sommigen van jullie wellicht weten fiets ik graag, maar na jaren zwoegen op de fiets ben je op een gegeven moment wel aan wat luxers toe. Vandaar dat ik in April van dit jaar een velomobiel heb gekocht - een trapauto. Maar wat is nou een auto zonder xenon verlichting en een keiharde audioinstallatie?

Ik doe trouwens ook aan Twitter tegenwoordig: @EfficientElec

Lees verder »

Analyzing Sony's leaked databases

Door mux op zondag 05 juni 2011 00:21 - Reacties (10)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 6.327

There has been a lot of press surrounding the supposed weak security on Sony's web services. Lulzsec and other hackers have been able to download plaintext databases containing a lot of user info. Many malevolent people will use this information to try or log into for instance banking accounts and hack their e-mail boxes to send out spam. However, we can also use these databases to learn a thing or two about people's behaviour, for instance with respect to password strength. Let's try and learn something from this!

Lees verder »

Goede popmuziek (mini-review Wevie Stonder en The Chap)

Door mux op woensdag 10 februari 2010 00:00 - Reacties (2)
Categorie: Kunst en cultuur, Views: 5.212

Ik zie mezelf graag als 'metal'-persoon - metal als in: nihilistisch, niets dan kritisch blijven kijken naar alles wat je doet (en daar ad nauseum over blijven doorzeuren, zie bijvoorbeeld het heerschende metalforum anus.com) en het blijven zoeken naar romantische schoonheid in de kunst. Als dit je niet bekend voorkomt heb ik daar vast wel eerder wat geschreven in een ander blog, en anders kun je de volgende alinea even lezen als primer voor die-hard-metalmensen.

Want, metal is één van die subculturen die wild verkeerd wordt begrepen. Er zijn ruwweg twee grote stromingen: 16-jarige jochies die denken stoer te zijn als ze naar zo hard en beledigende muziek mogelijk luisteren (de zogenaamde 'angry' metal), en mensen die in metal een groot deel van hun - dare I say the dirty word - spiritualiteit zoeken. Spiritualiteit is hier een zwaar overtrokken woord, maar het dekt de lading het beste, dus to hell with it. De wat serieuzere metalheads onderkennen dan ook zaken als het nihilisme (de overtuiging dat er geen ethische normen en waarden bestaan, ruwweg het tegenovergestelde van absolutisme en dogmatisme, het geloof in universele en vaststaande ethische normen en waarden) en schoonheid achter de wall of sound. Gezien de subcultuur een beetje ehm... geïsoleerd is zijn er genoeg mensen die veel te veel achter metal zoeken en hun hele gevoelsleven eruit wensen te putten. Diie neigen een beetje obsessief te worden.

Anyway, terug naar popmuziek. Metal is mierenneukermuziek op zijn ergst, zeker als je richting de betere black metal gaat, en je wordt afgerekend zodra je niet 100% vernieuwing op je nieuwste album hebt gemaakt. Het is verboden om gebruik te maken van externe songwriters of andere luiheidsdingen danwel manieren om commercieel bezig te zijn. Popmuziek contrasteert daar ongelooflijk erg in dat het graag zo goed mogelijk moet klinken voor een zo breed mogelijk publiek, en dus belachelijk veel op elkaar lijkt. Zonder pretentieus te willen zijn kunnen heel veel mensen dit niet eens horen; een iets ander tempo, standaardriff #3 en de teveel uitgemelkte 3-chord-composities en je hebt een nieuw nummer. Maar daar stopt het niet, op een gegeven moment vond men uit dat je muziek opeens in een heel nieuw genre wordt gestopt zodra je een etnisch instrument in je muziek stopt (all else being equal). Jaja, nu maak je opeens world music. Je nummers zijn nu uiteraard nog steeds een gebalanceerde mix van 'baby', 'you' en 'love'.

Ik luister niet zoveel pop meer, en zeker niet wat er veel gedraaid wordt op de radio. Toch zeg ik helemaal niet dat het allemaal rotzooi is, er is gewoon een gigantische middenmoot en afvalput en weinig dat er echt uit springt. Sommige artiesten draag ik nog steeds een warm hart toe - Marco Borsato voor zijn vertalingen in de vroege jaren '90 bijvoorbeeld. Als metal-fanboy en pop-hat0r vind ik het dus erg leuk als er eens met een stok in de huidige pop wordt geprikt. Twee bands doen dit uitzonderlijk goed: Wevie Stonder en The Chap. Ik wil het hebben over twee wonderlijke creaties van hun; Wevie Stonder's album 'The Bucket' en The Chap's album 'Mega Breakfast'.

The Chap - 'Mega Breakfast' (2008)
The Chap heeft eerder al hun kritiek in de typische britse humor gevat met hun album 'Ham', waarin al een paar typische clichés uit film en muziek terugkwamen. Dit keer hebben ze het gemunt op puur de huidige muziek en dit levert iets heel knaps op. Door namelijk persiflages op huidige muziek te maken produceren ze op zichzelf uitstekende popmuziek. Een nummer als 'Fun and Interesting' is een geweldig nummer, een daadwerkelijk leuk en interessante beat met één-zin-per-maat-lyrics erachter, en dan het, uiteraard met iets intensiever beladen muziek ingekleurde refrein:

Come on come on cloner, (super super)
Clone me another me, (good good)
My generation, (brilliant)
Needs another me, (super super)
Me and me, (sweet harmony)
Hearts of gold, bodies of lust
Forbidden love reach the stars


Waarin de eindeloze zelfverheerlijking van sommige diva-popsterren op de hak genomen wordt. World music wordt uiteraard (ik maakte de referentie eerder niet zonder reden) op de hak genomen in het nummer 'Ethnic Instrument' en één van de beste nummers volgt dan nog - 'Proper Rock' - waarin The Chap een geillustreerde oproep doet aan andere artiesten om fatsoenlijke muziek te maken (of... juist niet?) met zinnen als 'proper songs for real folk, proper songs about girls and clubbing', 'massive tunes, put 'em on your pod, rod'. Een album om van te smullen!

Wevie Stonder - 'The Bucket' (2009)
Bij Wevie Stonder (ja, correct gespeld) blijven we in Groot-Brittanië (wat zich gewoon goed leent voor dit soort humoristische muziek) maar in plaats van een persiflage te maken op de muziek zelf, hebben zij hun best gedaan om het fenomeen radio-deejays tot het einde te misbruiken: Een intro, intermission en één-na-laatste track die eigenlijk volledig deejaygepraat zijn, allerlei wel of niet grappige maar altijd uitstekend geplaatste onderbrekingen met wat haperende, onzekere muziek op de achtergrond. De humor is niet direct ha-ha-humor, maar wel zo goed bedacht dat je het na een aantal keer luisteren nog niet irritant vindt (daadwerkelijk mooi!) en soms grappig (een deejay die opeens inbreekt met 'SCREAM IF YOU WANNA GO FASTER!!'). De geweldige ad-hoc, doordenkertjes-britse-humor vol tegenspraken: "Tom Wooden Thumb, big wooden fellow, no bigger than a marble, no bigger in fact than a piece of dust on his father's hat".

Maar daar zit ook een grote hobbel voor ons dutchies; het is niet alleen een stukje experimenteler en absurder dan The Chap, het is ook héél erg Britse humor waar je gek genoeg best een uitgebreide vocabulaire voor nodig hebt en die je lang niet meteen zult begrijpen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het album in het begin vooral irritant vond (vergeleken met het veel makkelijker te luisteren vorige album, 'The Wooden Horse Of Troy'), maar als je het eenmaal begrijpt is het een meesterwerkje.

Toegegeven, het zijn allebei niet echt toonbeelden van popmuziek (eerder enigszins experimenteel) maar voor wie ervan houdt geven ze een humoristische kijk op popmuziek en als je daar niet in geinteresseerd bent is het fatsoenlijke britse humor. Veel luisterplezier!