... en nu is Twitter ook alweer nutteloos?

Door mux op dinsdag 28 oktober 2014 10:27 - Reacties (41)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 6.453

Ik gebruik diensten op het internet min of meer om lijstjes bij te houden van dingen die ik wil zien, doen of maken. Moderne sociale media begon min of meer ook met die insteek: Hyves en Myspace was een chronologische lijst van bullshit die andere mensen vertelden. Nu zijn Facebook en Twitter vergelijkbare lijsten. Af en toe kijk je ernaar en ga je de lijst door. Maar er is van alles aan het veranderen wat het nut van deze lijsten sterk reduceert

Ik ben een ontzettende controlfreak op mijn digitale goederen. En niet zonder reden: keer op keer merk ik dat wanneer iemand anders voor mij probeert te besluiten 'wat goed voor mij is', dat hij het helemaal fout doet. Uitstekend voorbeeld is Tweakers.net zelf. Na de laatste redesign heb ik het opgegeven om te klagen bij de devvers zelf en heb ik het heft in eigen hand genomen. Dit is hoe Tweakers er voor mij uitziet:

http://tweakers.net/ext/f/r8flzmxbN2yo81uYYgg3ZhiP/full.png

Niks anders dan een lijst van nieuwsberichten in het midden, de tracker (zonder onnodige extra whitespace bovenaan) links met alle rubrieken die ik wil en niks meer. Geen afleidende rommel aan de rechterkant, geen dramatisch slecht gekozen slogan of logo bovenaan, niks wat ik niet wil. En ik weet exact wat ik wil, want ik kom hier al 7 jaar en heb letterlijk nog nooit op Jobs geklikt, noch op ieder ander stuk afleiding op de pagina. Vergelijk dit met wat de devs willen dat je ziet, en je begrijpt meteen waarom ik maar zelf aan de slag ben geweest:

http://tweakers.net/ext/f/6EpuSqYsGnp7FeZBxLGTDsLW/full.png

Dit is een HD-scherm, ongeveer de standaard op het moment. Op mijn HD-scherm krijg ik maar liefst 6 nieuwsbericht-headlines te zien. Niet hele nieuwsberichten, alleen 6 regeltjes tekst. De rest van het scherm wordt opgenomen door >90% whitespace, een advertentie waar ik gegarandeerd nooit op zou klikken, hoopjes plaatjes die niks anders doen dan afleiding veroorzaken en hoopjes andere onnodige, ongebruikte beeldelementen.

Hetzelfde heb ik gedaan met Youtube. Met behulp van de nodige browser plug-ins - Stylebot, Subscription Grid, Youtube Ratings Preview, Ghostery, Noscript, Adblock Plus - zie en laad ik alleen wat ik wil zien en niks meer. Geweldig voor een site waar ik toch best een aardig deel van m'n kostbare vrije tijd doorbreng.

En dan is er Twitter. Twitter is een hele lange tijd min of meer het ideale lijstjesplatform geweest. Je kunt er als consument van informatie jezelf abonneren op een chronologische lijst van korte berichten van mensen die je interessant vindt. Chronologisch en jezelf abonneren zijn hier de sleutelwoorden. Volledige controle over wat je ziet, logische volgorde, niks meer en niks minder.

De layout is ook superclean. Een plek om nieuwe berichten te typen, je tijdlijn en een paar knoppen bovenaan die weinig ruimte innemen en allemaal een nuttige functie hebben.

Maar dit is blijkbaar veranderd. Ik maak weinig gebruik van Twitter en sociale media in het algemeen, maar de laatste paar keer dat ik in de afgelopen maand op Twitter was gekomen - omdat ik wilde weten wat iemand te zeggen had of wat er aan de hand was met een bepaalde hashtag - kreeg ik niet te zien wat ik verwachtte. En dit gebeurde ook in mijn eigen tijdlijn. Dingen worden uit chronologische volgorde gepresenteerd. Er zijn tweets in mijn tijdlijn die zomaar tussendoor, in een andere lettergrootte, worden gepresenteerd. En wat zie ik nu? Ik ben geabonneerd op 1Louder apps? Dat heb ik nooit gedaan? Kan Tweetcaster mij nu automatisch abonneren op random mensen puur omdat ik de app heb geïnstalleerd?

Nope. Da's het einde van Twitter voor mij. Als ik de berichten niet in een logische volgorde meer binnenkrijg en niet kan vertrouwen op het 'lijstje', dan heb ik er niks aan. Het maakt me niet uit als dit maar ééns in de honderd of van mijn part ééns in de miljoen tweets voorkomt. Als het vertrouwen is gebroken kan ik er niet meer mee werken. En het is al helemaal onacceptabel dat ik zomaar zonder toestemming word geabonneerd op iemand waar ik geen interesse in heb.

Ik gebruik deze lijstjes zodat ik ze zelf niet meer hoef bij te houden. Ik heb Youtube subscriptions zodat ik zelf niet naar de 50+ kanalen hoef te surfen om te kijken of er nieuwe content is. Ik gebruik Tweakers graag om te converseren met andere mensen en technieuws te lezen en maak blij gebruik van de MyReact-feature om bij te houden in welk van de 1666 topics waar ik in heb gereageerd activiteit is. Als hier buiten mijn controle om in wordt gefilterd en herordend moet ik alsnog handmatig alles elke keer langsgaan om te kijken of het mijn aandacht vereist. Dat is geen doen.

Audio en verlichting in m'n ligfiets, deel 1

Door mux op dinsdag 23 oktober 2012 21:57 - Reacties (20)
Categorie: Kunst en cultuur, Views: 5.174

Ik vond het wel weer eens tijd voor wat afwisseling, dus in plaats van een computerblog krijgen jullie dit. Zoals sommigen van jullie wellicht weten fiets ik graag, maar na jaren zwoegen op de fiets ben je op een gegeven moment wel aan wat luxers toe. Vandaar dat ik in April van dit jaar een velomobiel heb gekocht - een trapauto. Maar wat is nou een auto zonder xenon verlichting en een keiharde audioinstallatie?

Ik doe trouwens ook aan Twitter tegenwoordig: @EfficientElec

Lees verder »

Analyzing Sony's leaked databases

Door mux op zondag 05 juni 2011 00:21 - Reacties (10)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 5.351

There has been a lot of press surrounding the supposed weak security on Sony's web services. Lulzsec and other hackers have been able to download plaintext databases containing a lot of user info. Many malevolent people will use this information to try or log into for instance banking accounts and hack their e-mail boxes to send out spam. However, we can also use these databases to learn a thing or two about people's behaviour, for instance with respect to password strength. Let's try and learn something from this!

Lees verder »

Goede popmuziek (mini-review Wevie Stonder en The Chap)

Door mux op woensdag 10 februari 2010 00:00 - Reacties (2)
Categorie: Kunst en cultuur, Views: 4.625

Ik zie mezelf graag als 'metal'-persoon - metal als in: nihilistisch, niets dan kritisch blijven kijken naar alles wat je doet (en daar ad nauseum over blijven doorzeuren, zie bijvoorbeeld het heerschende metalforum anus.com) en het blijven zoeken naar romantische schoonheid in de kunst. Als dit je niet bekend voorkomt heb ik daar vast wel eerder wat geschreven in een ander blog, en anders kun je de volgende alinea even lezen als primer voor die-hard-metalmensen.

Want, metal is één van die subculturen die wild verkeerd wordt begrepen. Er zijn ruwweg twee grote stromingen: 16-jarige jochies die denken stoer te zijn als ze naar zo hard en beledigende muziek mogelijk luisteren (de zogenaamde 'angry' metal), en mensen die in metal een groot deel van hun - dare I say the dirty word - spiritualiteit zoeken. Spiritualiteit is hier een zwaar overtrokken woord, maar het dekt de lading het beste, dus to hell with it. De wat serieuzere metalheads onderkennen dan ook zaken als het nihilisme (de overtuiging dat er geen ethische normen en waarden bestaan, ruwweg het tegenovergestelde van absolutisme en dogmatisme, het geloof in universele en vaststaande ethische normen en waarden) en schoonheid achter de wall of sound. Gezien de subcultuur een beetje ehm... geïsoleerd is zijn er genoeg mensen die veel te veel achter metal zoeken en hun hele gevoelsleven eruit wensen te putten. Diie neigen een beetje obsessief te worden.

Anyway, terug naar popmuziek. Metal is mierenneukermuziek op zijn ergst, zeker als je richting de betere black metal gaat, en je wordt afgerekend zodra je niet 100% vernieuwing op je nieuwste album hebt gemaakt. Het is verboden om gebruik te maken van externe songwriters of andere luiheidsdingen danwel manieren om commercieel bezig te zijn. Popmuziek contrasteert daar ongelooflijk erg in dat het graag zo goed mogelijk moet klinken voor een zo breed mogelijk publiek, en dus belachelijk veel op elkaar lijkt. Zonder pretentieus te willen zijn kunnen heel veel mensen dit niet eens horen; een iets ander tempo, standaardriff #3 en de teveel uitgemelkte 3-chord-composities en je hebt een nieuw nummer. Maar daar stopt het niet, op een gegeven moment vond men uit dat je muziek opeens in een heel nieuw genre wordt gestopt zodra je een etnisch instrument in je muziek stopt (all else being equal). Jaja, nu maak je opeens world music. Je nummers zijn nu uiteraard nog steeds een gebalanceerde mix van 'baby', 'you' en 'love'.

Ik luister niet zoveel pop meer, en zeker niet wat er veel gedraaid wordt op de radio. Toch zeg ik helemaal niet dat het allemaal rotzooi is, er is gewoon een gigantische middenmoot en afvalput en weinig dat er echt uit springt. Sommige artiesten draag ik nog steeds een warm hart toe - Marco Borsato voor zijn vertalingen in de vroege jaren '90 bijvoorbeeld. Als metal-fanboy en pop-hat0r vind ik het dus erg leuk als er eens met een stok in de huidige pop wordt geprikt. Twee bands doen dit uitzonderlijk goed: Wevie Stonder en The Chap. Ik wil het hebben over twee wonderlijke creaties van hun; Wevie Stonder's album 'The Bucket' en The Chap's album 'Mega Breakfast'.

The Chap - 'Mega Breakfast' (2008)
The Chap heeft eerder al hun kritiek in de typische britse humor gevat met hun album 'Ham', waarin al een paar typische clichés uit film en muziek terugkwamen. Dit keer hebben ze het gemunt op puur de huidige muziek en dit levert iets heel knaps op. Door namelijk persiflages op huidige muziek te maken produceren ze op zichzelf uitstekende popmuziek. Een nummer als 'Fun and Interesting' is een geweldig nummer, een daadwerkelijk leuk en interessante beat met één-zin-per-maat-lyrics erachter, en dan het, uiteraard met iets intensiever beladen muziek ingekleurde refrein:

Come on come on cloner, (super super)
Clone me another me, (good good)
My generation, (brilliant)
Needs another me, (super super)
Me and me, (sweet harmony)
Hearts of gold, bodies of lust
Forbidden love reach the stars


Waarin de eindeloze zelfverheerlijking van sommige diva-popsterren op de hak genomen wordt. World music wordt uiteraard (ik maakte de referentie eerder niet zonder reden) op de hak genomen in het nummer 'Ethnic Instrument' en één van de beste nummers volgt dan nog - 'Proper Rock' - waarin The Chap een geillustreerde oproep doet aan andere artiesten om fatsoenlijke muziek te maken (of... juist niet?) met zinnen als 'proper songs for real folk, proper songs about girls and clubbing', 'massive tunes, put 'em on your pod, rod'. Een album om van te smullen!

Wevie Stonder - 'The Bucket' (2009)
Bij Wevie Stonder (ja, correct gespeld) blijven we in Groot-Brittanië (wat zich gewoon goed leent voor dit soort humoristische muziek) maar in plaats van een persiflage te maken op de muziek zelf, hebben zij hun best gedaan om het fenomeen radio-deejays tot het einde te misbruiken: Een intro, intermission en één-na-laatste track die eigenlijk volledig deejaygepraat zijn, allerlei wel of niet grappige maar altijd uitstekend geplaatste onderbrekingen met wat haperende, onzekere muziek op de achtergrond. De humor is niet direct ha-ha-humor, maar wel zo goed bedacht dat je het na een aantal keer luisteren nog niet irritant vindt (daadwerkelijk mooi!) en soms grappig (een deejay die opeens inbreekt met 'SCREAM IF YOU WANNA GO FASTER!!'). De geweldige ad-hoc, doordenkertjes-britse-humor vol tegenspraken: "Tom Wooden Thumb, big wooden fellow, no bigger than a marble, no bigger in fact than a piece of dust on his father's hat".

Maar daar zit ook een grote hobbel voor ons dutchies; het is niet alleen een stukje experimenteler en absurder dan The Chap, het is ook héél erg Britse humor waar je gek genoeg best een uitgebreide vocabulaire voor nodig hebt en die je lang niet meteen zult begrijpen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het album in het begin vooral irritant vond (vergeleken met het veel makkelijker te luisteren vorige album, 'The Wooden Horse Of Troy'), maar als je het eenmaal begrijpt is het een meesterwerkje.

Toegegeven, het zijn allebei niet echt toonbeelden van popmuziek (eerder enigszins experimenteel) maar voor wie ervan houdt geven ze een humoristische kijk op popmuziek en als je daar niet in geinteresseerd bent is het fatsoenlijke britse humor. Veel luisterplezier!

Een goed verhaal

Door mux op dinsdag 22 december 2009 12:45 - Reacties (3)
Categorie: Filosofisch gezwam, Views: 3.869

Ik houd heel erg van een goed verhaal op zijn tijd. Zonder te rationaliseren: Het is ontspannend om je eens in een andere wereld te wanen en misschien wel, of misschien niet zelfs wat geleerd te hebben van een ander standpunt.

Eerder heb ik een hoop stennis gemaakt over metal, de menselijke fantasie en meer van dat soort dingen. Misschien heb je de indruk gekregen dat ik altijd wil dat ergens een betekenis aan vasthangt, en dat een creatieve uiting meer moet zijn dan alleen entertainment. In zekere zin is dit waar; ultraplat vermaak puur om het vermaak staat me ontzettend tegen. Ik walg van Hazes, polonaises, dat soort dingen. Dit is met een goede reden: ik kan me niet vermaken als mijn intelligentie danwel creativiteit helemaal terzijde wordt geschoven en bij mij als een beest mijn primale ledigheid wordt bevredigd. De fundamentele reden dat ik niks zie in allerlei volks vermaak (waaronder ook veel televisie valt, een groot deel van het nieuws, vrijwel alle radio) is dat ik het wel gezien heb na één of twee keer. Bij de meeste entertainment zonder boodschap en mededelingen zonder betekenis (een of andere beroemdheid is doodgegaan, so what? Ik kende hem/haar niet? Wat moet ik hiermee?) weet ik toch wel wat er komen gaat en is de lol er echt snel af. Ik wil, kort gezegd, verrast worden. Beter nog: ik wil, hoe miniem ook, een nieuwe ervaring hebben. Meer van hetzelfde boeit me niet.

Een goed verhaal komt in veel vormen, ik ben van geluid en muziek dus de meeste verhalen komen door mijn oren naar binnen. Muziek dus, maar ook zoiets geweldigs als een hoorspel. Flinke aanrader: Hoorspel Bommel. Oppervlakkig bekeken is het elke keer hetzelfde: de antiheld Bommel doet weer eens iets stoms, wel of niet bijgestaan door een slecht persoon, en de held Tom Poes redt hem hieruit. Maar het leuke aan deze hoorspelen is dat ze net als goede muziek een hoop lagen, implicaties en achterliggende gedachten hebben die je kunnen bezighouden, net als bij een goed boek (en nee, Dan Brown is géén goede schrijver).

Maar de échte verhalen in deze wereld komen in de vorm van de wereld zelf. Nu met het internet is het gemakkelijker dan ooit om informatie over welk onderwerp dan ook te vinden, en gemakkelijker om je te interesseren in dingen die je écht liggen. In mijn geval: de extreem-rechtse subcultuur. In tegenstelling tot veel subculturen is dit een vrij afgesloten gemeenschap met hun eigen gebruiken, gedachten, ontmoetingsplekken, muziek en mythologie. Doordat het zo relatief star en afgesloten is is het uitstekend te bestuderen en ook tot op zekere hoogte goed te begrijpen. Doordat het in de taboesfeer leeft sinds de jaren '40 van de vorige eeuw zijn de denkbeelden ook niet veel veranderd, er is relatief weinig fundamentele ontwikkeling omdat het niet meer mainstream is, en als zodanig drijft het steeds verder af van de mainstream.

Extreem-rechtse mensen zijn heel puur, en dat is ook een belangrijk onderdeel van hun mythologie. Het denken moet puur en rechtschapen zijn (dit is een Bommel-quote, mijn excuses) en op die manier is het net als bij elke andere religie gemakkelijk om dogmatisch te werk te gaan. Maar, het punt wat ik probeer te maken is dat vanuit de mainstream bekeken dit soort groeperingen (extreem-rechts, moslims, drugsgebruikers, etc.) taboe zijn en als zodanig - hier komt de crux - evil moeten zijn. Hun motieven zijn vast boosaardig, en de heersende emotie moet negatief zijn. Dit is vérre van waar, je kunt eigenlijk niet verder van de waarheid zitten. Ik geloof zelf niet in negatieve motivatie, ik geloof dat mensen altijd handelen vanuit een positieve gedachte. Dit kun je terugvinden in elke religie: de meest gepraktiseerde takken van het christelijk geloof en moslims geloven in een hemel waar je kunt komen door gelouterd en volgens strikte sociale regels te leven. Fascisten en andere extreem-rechtse denkers geloven dat hun 'hemel' een wereld van zo puur mogelijke mensen is, mensen zo dicht mogelijk bij hun hoogste beschavingsvorm. Dit vind je ook weinig terug in de lesboeken, maar Hitler was ooit mateloos populair omdat hij dit toekomstbeeld schetste. Een hemelachtige omgeving waar iedereen in harmonie kan leven omdat, in het denken van extreem-rechtse mensen, het denken van de mensen voortkomt uit hun respectievelijke cultuur en lichaam, en het uitroeien van de andersdenkenden tot een ideale wereld leidt. Het klinkt wat cru als ik het zo opschrijf maar extreem-rechtse muziek en teksten schetsen iets dat nog een heel stuk mooier dan de christelijke hemel klinkt.

Wat is het verhaal hierin zou je denken? Nou, het extreem-rechtse denken is een religie op veel manieren. Sommige mensen vinden klassieke theologie geweldig interessant, en ik houd van modernere religies. Omdat het taboe en 'not done' is wil ik wel eens weten wat mensen er naartoe trekt - de drempel ligt een stuk hoger om extreem-rechts te denken dan om christelijk te worden in onze cultuur. Het is een lastig verhaal dat, zelfs in deze relatief compacte gemeenschap, nooit helemaal doorgrond kan worden maar het biedt mij wel geweldige inzichten in de mens als sociaal wezen en de oorsprong van allerlei manieren van denken. Denk bijvoorbeeld aan de - in de ogen van de meeste mensen - krankzinnige denkwijze van Geert Wilders. Nu moet gezegd worden dat in termen van extreem-rechts deze man een crossover mietje is, maar dat komt ook vast doordat hij in de compromispolitiek van Nederland werkt. Ik ben van mening dat Geert Wilders in zijn hart in het hardcore extreem-rechtse circuit behoort, want telkens weer komt die denkwijze die ik zo goed herken bovendrijven, hoezeer hij het ook probeert te verbloemen.

En daar komt mijn volgende punt: Een goed verhaal kan ontspannend zijn, een goed verhaal kan zelfs een onschuldige betekenis met zich mee dragen. Een echt goed verhaal geeft je inzichten.

voor de vlugge lezers/trage begrijpers: ik reken mezelf dus niet tot het extreem-rechtse gedachtengoed, als ik een politieke voorkeur zou moeten hebben zou dat eerder gematigd links zijn op sociaal vlak en gematigd rechts op economisch vlak.