Bus 24

Door mux op zaterdag 20 maart 2010 21:33 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 3.521

Eindelijk eens een normale blogposting, namelijk over iets wat eigenlijk te gek voor woorden is. Het is een verhaal over ik en een vriend op een gezellige avond, en ons avontuur in het OV.

Ik ben tijdens mijn afstuderen in Amsterdam doende allerlei mad scientist-apparaten te maken die te maken hebben met elektrische auto's. Compleet ongerelateerd is ťťn van mijn hobby's ook fotografie en een van mijn beste vrienden, hierna Gerard genoemd, heeft ongeveer op hetzelfde moment als ik zijn eerste camera gekocht. Ook hij doet in het gewone leven van alles met elektronica en zo zien we elkaar de laatste tijd vrij vaak door de combinatie van interesses. Zo ook afgelopen vrijdag - we waren allebei rond de VrijMiBo in Amsterdam en hij had zojuist een nieuwe lens voor zijn Canon gekocht, een Sigma 30/1.4 HSM. Ik heb zelf een vergelijkbare lens - de Sigma 24/1.8 - en we waren allebei eigenlijk wel benieuwd hoeveel die lenzen optisch nou scheelden. We hadden dus op CS afgesproken en wandelden vanaf daar naar Manneken Pis - sterk aan te raden - om een patatje te halen. Voor het Rijksmuseum verorberden we dit feestmaal en gingen we elkaars foto's bekijken met de respectievelijke lenzen, wat testfoto's schieten, je begrijpt het wel: standaard nerdgeneuzel.

We wonen allebei in de omgeving Den Haag en het werd al laat, dus rond achten begaven we ons naar het station om met de internationale trein naar Den Haag HS te reizen. Een ritje van 50 minuten. Onderweg hebben we nog een prachtig Simulink-model van de bidirectionele boost-converter in elkaar geflanst. Zo net na Leiden pakte ik mijn laptop in om spoedig op Hollands Spoor uit te stappen. And so it begins...

Bij station Mariahoeve mindert de trein langzaam vaart tot hij stilstaat en - in lijn met de grappende uitspraak 'met deze snelheid zijn we er over een uur nog niet' - begint de trein zelfs achteruit te rijden. Hij blijft wel erg lang stilstaan voor een rood sein en er komt een mededeling dat er een probleem is met de locomotief. We konden uitstappen en hoewel dat de reizigers richting Brussel niet helpt, waren wij er al 'bijna', dus stapten wij uit om met ander OV verder te gaan.

Station Mariahoeve is een desolate plek rond die tijd en zo onoverzichtelijk als je een station maar kunt hebben. Er ligt een tramspoor maar er is geen tramstation. Ik wist dat er een tram reed en zei tegen Gerard dat we het beste maar gewoon de tram konden nemen want dat is allicht sneller dan de bus die 11 stops tussendoor heeft. Maar nee, het tramstation is niet zichtbaar en Gerard is nog een stuk minder bekend in die omgeving dan ik dus we gingen maar voor zekerheid: de bus die al klaar stond.

In de inmiddels substantiele rij kregen we al het vermoeden dat de buschauffeur niet het beste humeur had. Iedereen vroeg maar 'gaat deze bus ook naar [hollands spoor/ander treinstation/belgiŽ/verweggistan]?' en 'kan ik hier ook pinnen' en 'u zou mij toch gratis moeten toelaten omdat de NS het heeft laten afweten' - en dat allemaal terwijl er nog een lange rij achter stond die er ook in wilde, en de bus al een paar minuten achter op schema lag. Afijn, eenmaal ingecheckt reden we 5 minuten na schema weg richting het Centraal Station. Een ritje van 10 minuten, hoogstens.

Maar de rit werd wel erg vertraagd doordat elke halte het stopsein werd gegeven... en niemand uitstapte. Na een halte of drie dat dit gebeurde begon de chauffeur zichtbaar rood aan te lopen en al enige ziektes te uiten. De halte daarna begon het dreigen - 'als dit nog een keer gebeurt zet ik de grappenmaker die dit doet er persoonlijk uit, @(!&%!'. De sfeer was hier aardig door verziekt en iedereen was om zich heen aan het kijken wie het nou deed, maar verwachtte niet dat er echt consequenties aan verbonden zouden zijn. De volgende halte kwam en uiteraard stapte weer niemand uit, dus de chauffeur werd nu echt kwaad. Hij zei 'en als het stopsein nu weer direct wordt ingedrukt, stop ik de motor en rijd ik geen meter meer verder'. En zo geschiedde...

Dus daar stonden we, midden op de route, op het verste punt van zowel station NOI als Mariahoeve als CS en geen ander vervoer in de buurt. Een stampvolle bus, half gevuld met belgen, half met andere mensen die inmiddels ook wel naar huis wilden. Stil, niet omdat de locomotief het niet meer doet, of er vierkante wielen onder zitten, of er rook uit het motorcompartiment komt maar... Puur en alleen omdat de chauffeur niet verder wil rijden. Het kwam niet eens in hem op dat het een technisch mankement kon zijn of zoiets... Hij was gefrustreerd, geirriteerd en stond ongetwijfeld op het punt om een moord te plegen. Eťn minuut, twee minuten... mensen begonnen echt geirriteerd te raken. Een oplossing werd aangedragen - 'wat als we nou gewoon roepen als we eruit willen?'. Geen antwoord, de chauffeur lag al foetaal met de centrale te bellen. Een paar mensen proberen te onderhandelen met de gijzelnemer, maar tevergeefs. Dan maar de harde hand. Een mevrouw belt de politie en de centrale van de HTM.

De volgende bus komt aan - het is inmiddels een kwartier later. Veruit de meeste mensen moeten ergens zijn en stappen over. Ik ben ervan overtuigd dat de knoppendrukker - als er al een was - ook overgestapt is. Ik, gerard en een groepje meisjes... en de mevrouw die de politie had gebeld bleven zitten. Een avontuur laat je niet zomaar aan je voorbij gaan! Een minuut later al komt er een politiewagen en een busje van de HTM. Twee security-officieren en twee politieagenten verzoeken iedereen uit de bus te stappen. Er wordt wat gekletst en de bus en chauffeur rijden weg. Hm, de bus rijdt weg! Het grootste deel van de passagiers is inmiddels ook al weg. Dit begint er niet goed uit te zien.

Er wordt geprobeerd een gesprek aan te knopen met de politieagent - die overigens de enige is van de vier aanwezige HTM- danwel politiemensen die het woord voert. De mevrouw die had gebeld blijkt de leidster te zijn van een groepje moeilijk opvoedbare meisjes en ja, ze waren niet allemaal even netjes. De leidster probeerde de meisjes te laten zien dat je dit soort conflictsituaties veruit het beste oplost door de bevoegde autoriteiten erbij te roepen en het met hun uit te praten. Maar wat gebeurt er nu?

De politieagent had het wel gezien. Zijn conclusie uit het verhaal van de chauffeur - de enige persoon die gehoord was - was dat de enige mensen die aanwezig waren in de bus het groepje moeilijk opvoedbare meisjes en haar leidster was. Hij concludeerde dus dat het niet anders mogelijk was dan dat zij de hele tijd op het knopje zaten te drukken. Wat is dat nu weer - de mevrouw probeerde haar cool te bewaren maar dit was toch wel te gek! Niet alleen was de bus stampvol en had het iedereen kunnen zijn... Zij, ik en gerard hadden duidelijk gezien dat er geen sprake van was dat zij de knopjes indrukten, en we hadden goed overzicht.

Maar de meisjes waren recalcitrant aan het doen, eentje werd alweer halfdepressief van (blijkbaar) de zoveelste onterechte aanvaring met de politie... Er was geen speld tussen te krijgen. Het was zoals het was, de discussie werd in de kiem gesmoord en de politie was pleite. HTM security bleef achter met ons en stond ook eigenlijk wat perplex te kijken wat hier nou weer was gebeurd. In een poging om nog iets van het beeld van de publieke diender over te houden voor haar meisjes vroeg de vrouw of ze geen schriftelijke klacht in kon dienen, of een aangifte. Dit werd haar ontraden. Dat zou alleen maar slecht voor haar aflopen...

De volgende bus kwam, en we reden door naar Centraal. Ik stapte op tram 1 naar mijn huis en Gerard ging naar de trein om naar Delft Zuid te reizen. Mijn tram reed maar net weg of hij belde - dat er geen treinen meer reden.

Hij moest maar de volgende tram 1 nemen, die een kwartier later vertrok. Ik had me avonturen toch... tsja, anders voorgesteld!