Goede popmuziek (mini-review Wevie Stonder en The Chap)

Door mux op woensdag 10 februari 2010 00:00 - Reacties (2)
Categorie: Kunst en cultuur, Views: 4.422

Ik zie mezelf graag als 'metal'-persoon - metal als in: nihilistisch, niets dan kritisch blijven kijken naar alles wat je doet (en daar ad nauseum over blijven doorzeuren, zie bijvoorbeeld het heerschende metalforum anus.com) en het blijven zoeken naar romantische schoonheid in de kunst. Als dit je niet bekend voorkomt heb ik daar vast wel eerder wat geschreven in een ander blog, en anders kun je de volgende alinea even lezen als primer voor die-hard-metalmensen.

Want, metal is één van die subculturen die wild verkeerd wordt begrepen. Er zijn ruwweg twee grote stromingen: 16-jarige jochies die denken stoer te zijn als ze naar zo hard en beledigende muziek mogelijk luisteren (de zogenaamde 'angry' metal), en mensen die in metal een groot deel van hun - dare I say the dirty word - spiritualiteit zoeken. Spiritualiteit is hier een zwaar overtrokken woord, maar het dekt de lading het beste, dus to hell with it. De wat serieuzere metalheads onderkennen dan ook zaken als het nihilisme (de overtuiging dat er geen ethische normen en waarden bestaan, ruwweg het tegenovergestelde van absolutisme en dogmatisme, het geloof in universele en vaststaande ethische normen en waarden) en schoonheid achter de wall of sound. Gezien de subcultuur een beetje ehm... geïsoleerd is zijn er genoeg mensen die veel te veel achter metal zoeken en hun hele gevoelsleven eruit wensen te putten. Diie neigen een beetje obsessief te worden.

Anyway, terug naar popmuziek. Metal is mierenneukermuziek op zijn ergst, zeker als je richting de betere black metal gaat, en je wordt afgerekend zodra je niet 100% vernieuwing op je nieuwste album hebt gemaakt. Het is verboden om gebruik te maken van externe songwriters of andere luiheidsdingen danwel manieren om commercieel bezig te zijn. Popmuziek contrasteert daar ongelooflijk erg in dat het graag zo goed mogelijk moet klinken voor een zo breed mogelijk publiek, en dus belachelijk veel op elkaar lijkt. Zonder pretentieus te willen zijn kunnen heel veel mensen dit niet eens horen; een iets ander tempo, standaardriff #3 en de teveel uitgemelkte 3-chord-composities en je hebt een nieuw nummer. Maar daar stopt het niet, op een gegeven moment vond men uit dat je muziek opeens in een heel nieuw genre wordt gestopt zodra je een etnisch instrument in je muziek stopt (all else being equal). Jaja, nu maak je opeens world music. Je nummers zijn nu uiteraard nog steeds een gebalanceerde mix van 'baby', 'you' en 'love'.

Ik luister niet zoveel pop meer, en zeker niet wat er veel gedraaid wordt op de radio. Toch zeg ik helemaal niet dat het allemaal rotzooi is, er is gewoon een gigantische middenmoot en afvalput en weinig dat er echt uit springt. Sommige artiesten draag ik nog steeds een warm hart toe - Marco Borsato voor zijn vertalingen in de vroege jaren '90 bijvoorbeeld. Als metal-fanboy en pop-hat0r vind ik het dus erg leuk als er eens met een stok in de huidige pop wordt geprikt. Twee bands doen dit uitzonderlijk goed: Wevie Stonder en The Chap. Ik wil het hebben over twee wonderlijke creaties van hun; Wevie Stonder's album 'The Bucket' en The Chap's album 'Mega Breakfast'.

The Chap - 'Mega Breakfast' (2008)
The Chap heeft eerder al hun kritiek in de typische britse humor gevat met hun album 'Ham', waarin al een paar typische clichés uit film en muziek terugkwamen. Dit keer hebben ze het gemunt op puur de huidige muziek en dit levert iets heel knaps op. Door namelijk persiflages op huidige muziek te maken produceren ze op zichzelf uitstekende popmuziek. Een nummer als 'Fun and Interesting' is een geweldig nummer, een daadwerkelijk leuk en interessante beat met één-zin-per-maat-lyrics erachter, en dan het, uiteraard met iets intensiever beladen muziek ingekleurde refrein:

Come on come on cloner, (super super)
Clone me another me, (good good)
My generation, (brilliant)
Needs another me, (super super)
Me and me, (sweet harmony)
Hearts of gold, bodies of lust
Forbidden love reach the stars


Waarin de eindeloze zelfverheerlijking van sommige diva-popsterren op de hak genomen wordt. World music wordt uiteraard (ik maakte de referentie eerder niet zonder reden) op de hak genomen in het nummer 'Ethnic Instrument' en één van de beste nummers volgt dan nog - 'Proper Rock' - waarin The Chap een geillustreerde oproep doet aan andere artiesten om fatsoenlijke muziek te maken (of... juist niet?) met zinnen als 'proper songs for real folk, proper songs about girls and clubbing', 'massive tunes, put 'em on your pod, rod'. Een album om van te smullen!

Wevie Stonder - 'The Bucket' (2009)
Bij Wevie Stonder (ja, correct gespeld) blijven we in Groot-Brittanië (wat zich gewoon goed leent voor dit soort humoristische muziek) maar in plaats van een persiflage te maken op de muziek zelf, hebben zij hun best gedaan om het fenomeen radio-deejays tot het einde te misbruiken: Een intro, intermission en één-na-laatste track die eigenlijk volledig deejaygepraat zijn, allerlei wel of niet grappige maar altijd uitstekend geplaatste onderbrekingen met wat haperende, onzekere muziek op de achtergrond. De humor is niet direct ha-ha-humor, maar wel zo goed bedacht dat je het na een aantal keer luisteren nog niet irritant vindt (daadwerkelijk mooi!) en soms grappig (een deejay die opeens inbreekt met 'SCREAM IF YOU WANNA GO FASTER!!'). De geweldige ad-hoc, doordenkertjes-britse-humor vol tegenspraken: "Tom Wooden Thumb, big wooden fellow, no bigger than a marble, no bigger in fact than a piece of dust on his father's hat".

Maar daar zit ook een grote hobbel voor ons dutchies; het is niet alleen een stukje experimenteler en absurder dan The Chap, het is ook héél erg Britse humor waar je gek genoeg best een uitgebreide vocabulaire voor nodig hebt en die je lang niet meteen zult begrijpen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het album in het begin vooral irritant vond (vergeleken met het veel makkelijker te luisteren vorige album, 'The Wooden Horse Of Troy'), maar als je het eenmaal begrijpt is het een meesterwerkje.

Toegegeven, het zijn allebei niet echt toonbeelden van popmuziek (eerder enigszins experimenteel) maar voor wie ervan houdt geven ze een humoristische kijk op popmuziek en als je daar niet in geinteresseerd bent is het fatsoenlijke britse humor. Veel luisterplezier!